ولی از چشم هر بی نور، مستور

سخن رانم ز ساق او که چون است

بنای حسن را سیمین ستون است

بنامیزد! بود گلدسته نور

صفای او نمود آیینه را رو

درآمد از ادب پیشش به زانو

از آن آیینه هم زانوی او شد