درآمد از ادب پیشش به زانو

بنامیزد! بود گلدسته نور

ولی از چشم هر بی نور، مستور

صفای او نمود آیینه را رو

از آن آیینه هم زانوی او شد

که فیض نوریاب از روی او شد

به وی هر کس که هم زانو نشیند