به خوابش چشم صورت بین غنوده

تنش داده به بستر خرمن گل

ز بالین سنبلش در هم شکسته

به گل تار حریرش نقش بسته

ولی چشم دگر از دل گشوده

درآمد ناگه اش از در جوانی

چه می گویم جوانی نی، که جانی