ولی چشم دگر از دل گشوده

ز بالین سنبلش در هم شکسته

به گل تار حریرش نقش بسته

به خوابش چشم صورت بین غنوده

درآمد ناگه اش از در جوانی

چه می گویم جوانی نی، که جانی

همایون پیکری از عالم نور