درآمد ناگه اش از در جوانی

به گل تار حریرش نقش بسته

به خوابش چشم صورت بین غنوده

ولی چشم دگر از دل گشوده

چه می گویم جوانی نی، که جانی

همایون پیکری از عالم نور

به باغ خلد کرده غارت حور