نهانی راز او بر رو فتادی

گهی از گریه چشمش آب می ریخت

به جای آب خون ناب می ریخت

به هر قطره که از مژگان گشادی

گهی از آتش دل آه می کرد

به گردون دود آهش راه می کرد

بدانستی همه کز هیچ باغی