گهی از آتش دل آه می کرد

به جای آب خون ناب می ریخت

به هر قطره که از مژگان گشادی

نهانی راز او بر رو فتادی

به گردون دود آهش راه می کرد

بدانستی همه کز هیچ باغی

نروید لاله ای خالی ز داغی