که با عنقا بود هم آشیانه

که: «گنج مقصدم بس ناپدیدست

در آن گنج، ناپیدا کلیدست

چه گویم با تو از مرغی نشانه

ز عنقا هست نامی پیش مردم

ز مرغ من بود آن نام هم گم

چه شیرین است عیش تلخکامی