که: «گنج مقصدم بس ناپدیدست

فسون پردازی و افسانه خوانی،

ندید از راست گفتن هیچ چاره

گرفت از گریه مه را در ستاره

در آن گنج، ناپیدا کلیدست

چه گویم با تو از مرغی نشانه

که با عنقا بود هم آشیانه