ندید از راست گفتن هیچ چاره

بزودی سازم از وی خاطرت شاد»

زلیخا چون بدید آن مهربانی

فسون پردازی و افسانه خوانی،

گرفت از گریه مه را در ستاره

که: «گنج مقصدم بس ناپدیدست

در آن گنج، ناپیدا کلیدست