زلیخا چون بدید آن مهربانی

کنم در شیشه و پیشت نشانم

وگر باشد ز جنس آدمیزاد

بزودی سازم از وی خاطرت شاد»

فسون پردازی و افسانه خوانی،

ندید از راست گفتن هیچ چاره

گرفت از گریه مه را در ستاره