گرفت از گریه مه را در ستاره

زلیخا چون بدید آن مهربانی

فسون پردازی و افسانه خوانی،

ندید از راست گفتن هیچ چاره

که: «گنج مقصدم بس ناپدیدست

در آن گنج، ناپیدا کلیدست

چه گویم با تو از مرغی نشانه