چو دایه دیدش اندر عشق، محکم

عنان اختیار از دست رفته ست

مرا نقشی نشسته در دل تنگ

که بس محکمترست از نقش در سنگ»

فروبست از نصیحت گویی اش دم

نهانی رفت و حالش با پدر گفت

پدر ز آن قصه مشکل بر آشفت