نهانی رفت و حالش با پدر گفت

که بس محکمترست از نقش در سنگ»

چو دایه دیدش اندر عشق، محکم

فروبست از نصیحت گویی اش دم

پدر ز آن قصه مشکل بر آشفت

ولی چون بود عاجز دست تدبیر

حوالت کرد کارش را به تقدیر