فروبست از نصیحت گویی اش دم

مرا نقشی نشسته در دل تنگ

که بس محکمترست از نقش در سنگ»

چو دایه دیدش اندر عشق، محکم

نهانی رفت و حالش با پدر گفت

پدر ز آن قصه مشکل بر آشفت

ولی چون بود عاجز دست تدبیر