هلال آسا شبی پشت خمیده

که صبر و هوش را خرمن بسوزد

زلیخا همچو مه می کاست سالی

پس از سالی که شد بدرش هلالی،

نشسته در شفق از خون دیده

همی گفت: «ای فلک! با من چه کردی؟

رساندی آفتابم را به زردی