نشسته در شفق از خون دیده

زلیخا همچو مه می کاست سالی

پس از سالی که شد بدرش هلالی،

هلال آسا شبی پشت خمیده

همی گفت: «ای فلک! با من چه کردی؟

رساندی آفتابم را به زردی

به دست سرکشی دادی عنانم