به سجده پشت سرو ناز خم کرد

به غم همراز و با محنت هم آغوش

کشید از مقنعه موی معنبر

فشاند از آتش دل، خاک بر سر

زمین را رشک گلزار ارم کرد

شد از غمگین دل خود غصه پرداز

به یار خویش کرد این قصه آغاز