زمین را رشک گلزار ارم کرد

کشید از مقنعه موی معنبر

فشاند از آتش دل، خاک بر سر

به سجده پشت سرو ناز خم کرد

شد از غمگین دل خود غصه پرداز

به یار خویش کرد این قصه آغاز

که: «ای تاراج تو هوش و قرارم!