به یار خویش کرد این قصه آغاز

به سجده پشت سرو ناز خم کرد

زمین را رشک گلزار ارم کرد

شد از غمگین دل خود غصه پرداز

که: «ای تاراج تو هوش و قرارم!

پریشان کرده ای تو روزگارم

مبادا کس به خون آغشته چون من!