به خلوت خانه خاص اش رساندند

برآمد از دلش بی خواست فریاد

ز فریادی که زد بی خود بیفتاد

روان، هودج کشان هودج براندند

چو شد منزلگه اش آن خلوت راز

ز حال بی خودی آمد به خود باز

ازو پرسید دایه کای دل افروز!