بدو گفت آن بلنداقبال دایه

نه در بیرون به کس خرسند گشتی

مژه پر آب و دل پرخون همی رفت

درون می آمد و بیرون همی رفت

که: «ای مه پایه خورشید سایه

نمی دانم که امروزت چه حال است

که جانت غرق دریای ملال است