که: «ای مه پایه خورشید سایه

مژه پر آب و دل پرخون همی رفت

درون می آمد و بیرون همی رفت

بدو گفت آن بلنداقبال دایه

نمی دانم که امروزت چه حال است

که جانت غرق دریای ملال است

بگو کین بیقراری از که داری؟