شنیده ستم که روز کرد لیلی

به پیش او یقین شد آنچه پنداشت

بلی داند دلی کگاه باشد

که از دل ها به دل ها راه باشد

به قصد فصد سوی نیش میلی

چو زد لیلی یکی نیش از پی خون

به وادی رفت خون از دست مجنون