برفت از لعل لب، آبی که بودش

گل سرخش به رنگ لاله زرد

به دل ز اندوه بودش بار انبوه

سهی سروش خمید از بار اندوه

نشست از شمع رخ، تابی که بودش

نکردی شانه زلف عنبرین بوی

جز از پنجه که می کندی به آن موی