نشست از شمع رخ، تابی که بودش

به دل ز اندوه بودش بار انبوه

سهی سروش خمید از بار اندوه

برفت از لعل لب، آبی که بودش

نکردی شانه زلف عنبرین بوی

جز از پنجه که می کندی به آن موی

به سوی آینه کم روگشادی