به سوی آینه کم روگشادی

نشست از شمع رخ، تابی که بودش

نکردی شانه زلف عنبرین بوی

جز از پنجه که می کندی به آن موی

مگر زانو که بر وی رو نهادی

ز سرمه ز آن سیه چشمی نمی جست،

که اشک از نرگس او سرمه می شست