مگر زانو که بر وی رو نهادی

نکردی شانه زلف عنبرین بوی

جز از پنجه که می کندی به آن موی

به سوی آینه کم روگشادی

ز سرمه ز آن سیه چشمی نمی جست،

که اشک از نرگس او سرمه می شست

زلیخا را چو شد زین غم جگر ریش