جز از پنجه که می کندی به آن موی

برفت از لعل لب، آبی که بودش

نشست از شمع رخ، تابی که بودش

نکردی شانه زلف عنبرین بوی

به سوی آینه کم روگشادی

مگر زانو که بر وی رو نهادی

ز سرمه ز آن سیه چشمی نمی جست،