ز سرمه ز آن سیه چشمی نمی جست،

جز از پنجه که می کندی به آن موی

به سوی آینه کم روگشادی

مگر زانو که بر وی رو نهادی

که اشک از نرگس او سرمه می شست

زلیخا را چو شد زین غم جگر ریش

زبان سرزنش بگشاد بر خویش