بدین اندیشه آزارش نجویم،

ولی نبود به من هرگز نگاهش

چو رویم شمع خوبی برفروزد

دو چشم خود به پشت پای دوزد

که پشت پاش به باشد ز رویم

چو بگشایم بدو چشم جهان بین

به پیشانی نماید صورت چین