چو رویم شمع خوبی برفروزد

وز آن جان جهان حاصل چه دارم

ز من دوری نباشد هیچ گاه اش

ولی نبود به من هرگز نگاهش

دو چشم خود به پشت پای دوزد

بدین اندیشه آزارش نجویم،

که پشت پاش به باشد ز رویم