دو چشم خود به پشت پای دوزد

ز من دوری نباشد هیچ گاه اش

ولی نبود به من هرگز نگاهش

چو رویم شمع خوبی برفروزد

بدین اندیشه آزارش نجویم،

که پشت پاش به باشد ز رویم

چو بگشایم بدو چشم جهان بین