چو بگشایم بدو چشم جهان بین

دو چشم خود به پشت پای دوزد

بدین اندیشه آزارش نجویم،

که پشت پاش به باشد ز رویم

به پیشانی نماید صورت چین

بر آن چین سرزنش از من روا نیست

که از وی هر چه می آید خطا نیست