وز آن عمری ست مانده در تب و تاب

ز طفلی داغ، تو بر سینه دارد

ز سودایت غم دیرینه دارد

به ملک خود سه بارت دیده در خواب

کنون هم گشته زین سودا چو مویی

ندارد جز تو در دل آرزویی

چه کم گردد ز جاه چون تو شاهی