ندارد جز تو در دل آرزویی

به ملک خود سه بارت دیده در خواب

وز آن عمری ست مانده در تب و تاب

کنون هم گشته زین سودا چو مویی

چه کم گردد ز جاه چون تو شاهی

اگر گاهی کنی سویش نگاهی؟»

چو یوسف این فسون از دایه بشنود