چو یوسف این فسون از دایه بشنود

ندارد جز تو در دل آرزویی

چه کم گردد ز جاه چون تو شاهی

اگر گاهی کنی سویش نگاهی؟»

به پاسخ لعل گوهربار بگشود

به دایه گفت: کای دانا به هر راز!

مشو بهر فریب من فسون ساز!