چه کم گردد ز جاه چون تو شاهی

وز آن عمری ست مانده در تب و تاب

کنون هم گشته زین سودا چو مویی

ندارد جز تو در دل آرزویی

اگر گاهی کنی سویش نگاهی؟»

چو یوسف این فسون از دایه بشنود

به پاسخ لعل گوهربار بگشود