اگر گاهی کنی سویش نگاهی؟»

کنون هم گشته زین سودا چو مویی

ندارد جز تو در دل آرزویی

چه کم گردد ز جاه چون تو شاهی

چو یوسف این فسون از دایه بشنود

به پاسخ لعل گوهربار بگشود

به دایه گفت: کای دانا به هر راز!