بدو گفت: «ای سر من خاک پایت

ز گفت او چو زلف خود برآشفت

خرامان ساخت سرو راستین را

به سر سایه فکند آن نازنین را

سرم خالی مبادا از هوایت!

ز مهرت یک سر مویم تهی نیست

سر مویی ز خویش ام آگهی نیست