سر مویی ز خویش ام آگهی نیست

بدو گفت: «ای سر من خاک پایت

سرم خالی مبادا از هوایت!

ز مهرت یک سر مویم تهی نیست

اگر جان است غم پرورده توست

وگر تن، جان به لب آورده توست

ز حال دل چه گویم خود که چون است