به خاک مصر مهجورم فکندند

ز اخوانم پدر چون دوستر داشت

نهال کین من در جانشان کاشت

ز نزدیک پدر دورم فکندند

شود دل دم به دم خون در بر من

که تا عشقت چه آرد بر سر من»

زلیخا گفت کای چشم و چراغم!