زلیخا گفت کای چشم و چراغم!

به خاک مصر مهجورم فکندند

شود دل دم به دم خون در بر من

که تا عشقت چه آرد بر سر من»

فروغ تو ز مه داده فراغ ام

ز من کز جان فزون می دارم ات دوست

گمان دشمنی بردن نه نیکوست