ز من کز جان فزون می دارم ات دوست

که تا عشقت چه آرد بر سر من»

زلیخا گفت کای چشم و چراغم!

فروغ تو ز مه داده فراغ ام

گمان دشمنی بردن نه نیکوست

مرا از تیغ مهرت دل دو نیم است،

تو را از کین من چندین چه بیم است؟