یکی از غمزه سویش کرد اشارت

فسون دلبری بر وی دمیدند

یکی شد از لب شیرین شکر ریز

که کام خود کن از من شکر آمیز

که ای ز اوصاف تو قاصر عبارت،

مقامت می کنم چشم جهان بین

بیا بنشین به چشم مردم آیین!