مقامت می کنم چشم جهان بین

که کام خود کن از من شکر آمیز

یکی از غمزه سویش کرد اشارت

که ای ز اوصاف تو قاصر عبارت،

بیا بنشین به چشم مردم آیین!

یکی بنمود سر و پرنیان پوش

که این سرو امشب ات بادا هم آغوش!