یکی بنمود سر و پرنیان پوش

که ای ز اوصاف تو قاصر عبارت،

مقامت می کنم چشم جهان بین

بیا بنشین به چشم مردم آیین!

که این سرو امشب ات بادا هم آغوش!

یکی در زلف مشکین حلقه افکند

که هستم بی سر و پا حلقه مانند