یکی در زلف مشکین حلقه افکند

بیا بنشین به چشم مردم آیین!

یکی بنمود سر و پرنیان پوش

که این سرو امشب ات بادا هم آغوش!

که هستم بی سر و پا حلقه مانند

به روی من دری از وصل بگشای!

مکن چون حلقه ام بیرون در، جای!