به صد مهرش به پیش خویش بنشاند

چو با آن کشته سودای یوسف

ز حد بگذشت استغنای یوسف

شبی در کنج خلوت دایه را خواند

بدو گفت: «ای توان بخش تن من!

چراغ افروز جان روشن من!

گر از جان دم زنم پرورده توست