چراغ افروز جان روشن من!

شبی در کنج خلوت دایه را خواند

به صد مهرش به پیش خویش بنشاند

بدو گفت: «ای توان بخش تن من!

گر از جان دم زنم پرورده توست

ور از تن، شیر رحمت خورده توست

چه باشد کز طریق مهربانی